اولين بار که با او آشنا شدم سال 57 بود و کوران انقلاب. با پيروزی انقلاب اسلامی ، سازمان جوانان مسلمان بخش لامرد تشکيل شد و بيشترين تلاش های شبانه روزی مان در سال 58 بود.
او که جزء 5 نفر ليسانس از بين 100 هزار نفر جمعيت بخش لامرد آن روز بود در رمضان گرم و سوزان مصادف با تابستان در نقشه برداری و راهسازی در گردنه چاهشور برای این مردم خوب زحمت می کشید و همچون کارگران بر روی گریدر کار میکرد.
در جای جای این منطقه جای پای او و نوای دلنواز سخنرانی های او را به یاد دارم.
او که کار فرهنگی را قبل از انقلاب آغاز کرده بود، پس از انقلاب ادامه داد و حضور در صحنه های پیس نویسی و کارگردانی نمایشنامه های سال 58 یکی از زیباترین خاطرات من است.
لحظه ها را که مرور می کنم می بینم که همه خاطرات زیبا و ماندگارند و او در سرلوحه این خاطرات همچون ستاره ای در پهنای منطقه محروم لامرد می درخشد. آنقدر خاطرات فراوان است که حیفم می آيد با اشاره ی کوتاه از آن بگذرم. باشد که در فرصتی مناسب به آن بپردازم.
و اینک او رفته است و ما به جا مانده ایم. او رفته و خاطره او در رمل غواصان والفجر 8 ماندگار شده و به یاران شهید خود نیز سلام رسان شده است.
و اینک سبحان که نوزده سال پیش با همت و یاری او آغاز به کار نمود امروز يتيم شده است. و اینک مردم شریف لامرد و مُهر ، زبانی در مجلس ندارند. و اینک روح او در جوار نيکان و پاکان است و من آرزوی رحمت ايزدی را برای او خواستارم.
چه پست است دنيا که اف بر او باد
شيراز
1389/03/16
يکشنبه 15 آذر ماه - عيد غدير - شب در حرم مطهر سيد علاء الدين حسين (ع) مراسم سخنراني و جشن بود. پس از شرکت در مراسم عقد حميد آقا فرزند دوم شهيد حاج محمد جواد روزيطلب به مراسم يادشده در سيد علاءالدين رفتم . پس از زيارت به سخنان آيت الله صديقي ( امام جمعه موقت تهران و استاد اخلاق ) که سخنران مراسم غديريه بود گوش دادم.
در اين مراسم که علاوه بر دکتر لنکنراني تعداد زيادي از سرشناسان سياست و فرهنگ هم حضور داشتند آيت الله صديقي در پايان سخنانش به تشکيلات فرهنگي اشاره کرد که توسط دکتر لنکراني به رافه افتاده و اين برنامه در حقيقت افتتاحيه رسمي آن بود.
آيت الله صديقي بسيار به نيکويي از دکتر لنکراني ياد نمود و با ذکر مطالبي از ارتباط خود با آيت الله بهجت (ره) اظهار داشت که نظر مرحوم آيت الله بهجت درباره افراد براي من بسيار مهم است و آقاي دکتر لنکراني از کساني هستند که وقتي با جمعي به ديدار آيت الله بهجت رفتند، پس از ملاقات ، آقا اظهار رضايت مي کردند.
پس از مراسم فرم عضويت کانون بصيرت را به مدعوين مي دادند . کانون ياد شده توسط دکتر لنکراني و چند تن از پزشکان و فرهيختگان به عنوان هيئت موسس کارش را آغاز کرده و اميد مي رود که با صبغه قوي فرهنگي اين دوستان و با استفاده از همياري بقيه ياران ولايت و در اين دوران غربت فرهنگي جرقه اي و جرياني باشد که چراغ راه جامعه باشد و باقيات الصالحات براي موسسين.
سر انجام در جلسه اي که به بهانه شام در حضور آيت الله صديقي بوديم پس از طرح سئوالات و پاسخ استاد عزيز با ايشان از نزديک صحبتي داشتم و خودم را معرفي کردم که از بچه هاي جهاد دانشگاهي خواجه نصير هستم و در سالهاي 63 تا 67 در شوراي جهاد به همراه حاج داوود رضي ( معاون پارلماني فعلي جهاد دانشگاهي ) و ديگردوستان ( عارف آقا صفري - خليل کنزي - عباس ذاکري و .. ) از وجود ايشان در برنامه ها استفاده مي کرده ايم. ايشان به وضوح همه را به ياد داشت و بسيار از اين اتفاق و ملاقات ابراز خوشحالي کرد و فرمود من هنوز هم با دوستان خواجه نصير ارتباط داشته و در برنامه هاي آنها حضور پيدا ميکنم.
در هر صورت شب خوبي بود و يادآور خاطره هاي شيرين سال هاي تلاش و مجهادت. ساعت 10 و در پايان به منزل شهيد روزي طلب رفته و در مراسم اولين سالگرد ازدواج دخترم شرکت کردم.
سلام
چه زيباست که آدم ميوه های زندگی اش را خود بچيند گرچه فرزندان صالح باقيات الصالحند و تا ابد سودرسان.
بسيار خوشحالم که فرزند عزيزم (سيد عباس) ( البته بقيه فرزندان حسوديشان نشود که آنها هم عزيزند) زحمت تهيه سايت را کشيده اند و اميدوارم که بتوانم به عنوان يک پل ارتباطی با دوستان و جامعه از آن استفاده نمايم.
پيشاپيش از عزيزانی که قبل از ورودم به سايت به پيشواز آن آمده اند بسيار سپاسگزارم و از همين اول اعلام پوزش می نمايم که اگر نتوانستم به مطالب دوستان پاسخ دهم به معنای بی اهميتی نيست بلکه به پای کم سعادتی و گرفتاری کاری اينجانب بگذاريد.
در نهايت از اينکه در اولين مطلب خيلی کتابی وارد شدم ببخشيد.
با تشکر مجدد
ساعت 20 مورخه 88/9/4
سازمان کار فارس
